۲۱ فروردین ۱۴۰۱ - ۰۹:۰۳
کد خبر 142584

«تپه گُلغندی» که به «تپه ارغوانی» هم معروف است، همه ساله در فصل بهار میزبان هزاران گردشگر از نقاط مختلف افغانستان است.

به گزارش شهرآرانیوز؛ «تپه گُلغندی» که در افغانستان به نام «تپه ارغوانی» نیز شناخته می‌شود، در فصل بهار و به ویژه روزهای سال نو و تعطیلات، میزبان صدها تماشاگر است.

تپه ارغوان در منطقه چاریکار، مرکز استان پروان در شمال افغانستان قرار دارد. همزمان با فرا رسیدن سال نو و نوروز، گل‌های ارغوانی‌ این تپه زیبا شکوفا می‌شوند و مردم را به سوی خود می‌کشانند تا از همجواری بوته‌های ارغوان‌فام و هوای صاف و زیبایی‌های آن، لذت ببرند.

نوید سلطانی یکی از ساکنان چاریکار می‌گوید: «تمام روزهای فصل بهار به ویژه روزهای جمعه و تعطیل، مردم زیادی به اینجا می‌آیند و تفریح می‌کنند؛ اما با آغاز سال نو و موج رویش گل‌های ارغوان، تپه گلغندی بروبیای ویژه‌ای دارد؛ چون در این فصل، تپه ارغوان کاملا ارغوانی می‌شود و آب‌وهوای بسیار خوشایندی دارد که هر قدر بمانید و تماشا کنید، خسته و دلزده نمی‌شوید. رفت‌وآمد مردم به اینجا از سال نو تا اواخر ماه فروردین زیاد است، زیرا همه بته‌های ارغوان گل دارند و نمای قشنگی به این تپه می‌دهد. مردم می‌آیند و تفریح می‌کنند و عکس‌های یادگاری می‌گیرند.»

گلغندی، مانند سایر مکان‌های تفریحی در افغانستان علاقه‌مندان خاص خود را دارد، اما در ماه فروردین به دلیل شکوفا شدن گل‌های ارغوانی‌اش، نسبت به سایر مکان‌های تفریحی دیگر در این کشور، جنب‌وجوش بیشتری دارد و حضور مردم وخانواده‌ها پررنگ‌تر است. در این ایام مردم از سایر استان‌ها به ویژه کابل به آنجا می‌روند و سال نو را جشن می‌گیرند.

نظیر تپه تفریحی گلغندی در افغانستان بسیار است و فصل بهار و هنگام زنده شدن دوباره طبیعت با سرسبزی و زیبایی خاص خود مردم را به خود فرا می‌خوانند اما باید یادآور شد که تفرجگاه‌ها در این کشور هنوز هم جنب‌وجوشی آنچنانی که باید در فصل بهار، روزهای جمعه و تعطیل داشته باشند، ندارد. مردم، دلیل آن را نبود امنیت و ترس از گروه‌های تروریستی و افراطی در این کشور می‌دانند. آنان می‌ترسند در مسیر کشته شوند و یا بلای دیگری سرشان بیاید.

بیش از چهار دهه است که جنگ و ناامنی دامان این کشور را رها نکرده است. دود آتش جنگ هنوز هم از گوشه و کنار افغانستان بلند است و هر سال و روز که می‌گذرد، وضعیت امنیتی بدتر می‌شود و از میان مردم قربانی می‌گیرد؛ تا جایی که شهروندان هراس دارند مبادا کار به ‌جایی برسد که در داخل خانه‌های خود هم کشته یا ترور شوند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 12 =
google-site-verification=xOfEnyPTVTx7UpgdVdsxzyeQcK5tvKmOeCBIf_Obr0I content="VXPwiFkdgriLaROjOxmc-H-zlGjIGexakKFUiyN1jDc" />