آخرین اخبار

رئیس جمهوری نظامی

سابقه کاندیداتوری نظامیان درایران به سال‌های اول انقلاب برمی‌گردد، زمانی که دریادارمدنی از فرماندهان ارتش در سال 1358 خود را نامزد اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران کرد که نتوانست آراء لازم را برای احراز ریاست جمهوری به دست آورد، پس از آن نیزنظامیان دیگری مانند علی شمخنانی، محسن رضایی و محمد باقر قالیباف نیز وارد عرصه انتخابات شدند که آنها نیزدرکسب آرای مردم موفق نبودند.

به گزارش پایگاه خبری تلکسیران: براساس اعلام وزارت کشور و تائید شورای‌نگهبان، انتخابات ریاست‌جمهوری در تاریخ 28خرداد 1400 برگزار خواهد شد.

موضوع حضور نظامیان در انتخابات، چند وقتی می‌باشد که در محافل سیاسی و اصحاب رسانه مطرح می باشد، منتقدین و موافقین حضور نظامیان در عرصه انتخابات هریک برحسب تعلقات حزبی و گروهی خود به این موضوع نگریسته و مواضع خود را بیان می دارند.

سابقه کاندیداتوری نظامیان درایران به سال‌های اول انقلاب برمی‌گردد، زمانی که دریادار مدنی از فرماندهان ارتش در سال 1358 خود را نامزد اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران کرد که نتوانست آراء لازم را برای احراز ریاست جمهوری به دست آورد، پس از آن نیز نظامیان دیگری مانند علی شمخنانی، محسن رضایی و محمد باقر قالیباف نیز وارد عرصه انتخابات شدند که آنها نیز در کسب آرای مردم موفق نبودند.

شاید بتوان گفت درآن برهه زمانی دلیل عدم توفیق نظامیان در جلب آرا عمومی، سیاست‌زدگی جامعه وحضور انبوه رجل سیاسی از دو جریان عمده اصلاح‌طلب و اصول‌گرا بود که هرکدام قادر بودند از ارودگاه فکری خود بخشی از جامعه را با خود همراه نمایند.

 اما پس ازگذشت سالها از دست به دست شدن چند باره قوه‌مجریه مابین دوطیف سیاسی وعدم کسب توفیقات در خور توجه دولت‌ها در حل مشکلات اقتصادی و معیشتی جامعه، نگاه عمده جامعه را از مطالبات سیاسی به سمت مطالبات اقتصادی سوق داد.

نارضایتی عمومی از وضعیت حاکم در اعتراضات خیابانی وطرح شعاراصولگرا-اصلاح طلب دیگه تموم ماجرا متبلور گردید، در شرایط کنونی بخش عمده ای ازجامعه دلیل اصلی نابسامانی‌های اقتصادی را شعارزدگی دولتها و بی انظباطی‌های مالی و عدم انسجام رهبری در قوه مجریه قلمداد می نمایند، این همان پاشنه آشیلی نیروهای سیاسی است که دقیقاً نقطه قدرت شخصیت های با سابقه نظامی از آن برخوردار   می باشند.

واقعیت مسلم آنست که بیشترین پیشرفت جمهوری اسلامی در ترازجهانی در بخش صنایع نظامی ایران اتفاق افتاده است، به گونه ای که بسیاری ازتحلیگران جهانی پیشرفت های این حوزه را بسیارشگفت انگیز و غیرقابل پیش بینی تفسیرمی کنند .

حال سئوال اینست که اگرنظامیان توانسته‌اند زیرساخت‌های نظامی کشور را بدین گونه متحول کنند ، چرا نتوانند زیرساخت های اقتصادی کشوررا دگرگون و توسعه یافته گی را برای میهن به ارمغان بیآورند.

اینجانب بدون آنکه برحضور و یا عدم حضورنظامیان اصراری داشته باشم، مایل هستم ازنگاه بی طرفانه وحتی المقدورواقع بینانه به موضوع نگاه وخطاب به منتقدین محترم و ملت عزیز ایران عرض نمایم که رئیس جمهوربد، چه نظامی و چه غیرنظامی، نهایتا" یک رئیس جمهوربد است.

ازطرفی آن چیزی که برای عموم شهروندان درانتخاب رئیس جمهورآینده اهمیت دارد، اینست که کدام یک ازکاندیدها برای اداره بهینه وحل مشکلات ریزو درشت کشوردارای برنامه مدون و اجرایی بوده وبه دورازجناح بازی های رایج از تیم کارآمدی برای اجرای موثر برنامه ها برخوردارمی باشند.

مردم ایران رئیس جمهوری می خواهند که به دورازشعارهای پوپولیستی، ضمن صیانت ازعزت واقتدارملی برای ارتقاء معیشت آنها دارای افکاری پویا وکارآمد بوده و موانع پیش رو پیشرفت وجهش اقتصادی کشوررا به خوبی بشناسد و برای رفع یکایک آنها کوشا باشد.

مردم ایران مایل هستند در انتخابات 1400 کاندیدای را برکرسی قوه مجریه بنشانند که بتواند با حفظ دستآوردها ومواضع اصولی کشوربرای ارتقاء همه جانبه ایران اسلامی درتراز جهانی با دنیا تامل وهمکاری سازنده و هوشمندانه ای را پی ریزی نماید.

مردم ایران رئیس جمهوری می خواهند که ضمن احترام به تمامی سلایق و نگرش های سیاسی با کاستن ازاصطکاک درعرصه سیاست داخلی که حاصلی جزء هدررفت منابع ملی ندارد، توانایی وهنربه خط کردن تمامی جناح های سیاسی کشوررا با هدف تبدیل شدن کشوربه قدرت اول اقتصادی و نظامی خاورمیانه را داشته باشد.

در اینصورت دیگرفرقی نخواهد داشت که کاندید ریاست جمهوری یک فرد با سابقه نظامی باشد یا غیرنظامی، چراکه در سطح جهان نیز نظامیانی بودند که برای کشورشان منشاء خدمات مانده گاری گشتند و شاید بتوان بعنوان بهترین نمونه معاصرداخلی در این حوزه از امیرکبیر نام برد.

چه آن زمان که امیرکبیر قبل ازصدراعظمی بعنوان یک نظامی با درجه امیرنظام شناخته می شد وچه آن زمان که بعنوان یک نظامی سابق و سیاسمت مدار زمانه خود، پیام آور صلح و دوستی با حکومت عثمانی قرن دوازهم بوده است. امیر کبیرپس از انعقاد صلح با عثمانی ها، بعنوان پاسداراین مرزو بوم نسبت به برقراری امنیت و پایان دادن به شورشها و یاغی گری های ایران آن زمان همت گماشت ونهایتاً اصلاحات سیاسی، مالی و اقتصادی ایران نوین را رقم زد.

امیر کبیردردوره کوتاه صدرات خود موثرترین اصلاحات ونهضت مبارزه با مفاسد ورانت وابستگان حکومتی بنیان نهاد ودرادامه عمربا برکت خود اولین نظام نوین آموزشی ایران را تحت عنوان دارلفنون و سپس برای بسط افکارنو روزنامه وقایع اتفاقیه را بنیان گذاشت.

لذا به نظرمی رسد، طرح و اشاعه نادرست بودن حضورکاندیدهای ریاست جمهوری با سابقه نظامی درانتخابات آتی ، بیش از آنکه یک بحث صرف سیاسی وازمنظراجتماعی باشد، با زیرکی خاصی عنوان و به آن دامن زده می شود تا دربطن خود به نوعی نظامی هراسی را در اذهان متبادرسازد، که هدف آن استمرار حضورهزارفامیل سیاسیونی می باشد که در درهه های اخیر سکان اجرای کشور را دردست داشته وهرزگاهی قدرت را به مانند یک موروثه خانوادگی مابین خود تحت عنوان دولت های اصولگرا واصلاح طلب جابجا و تقسیم می نمایند.

سعید پورفرهادی

عضو اتاق بازرگانی تهران

کد خبر 98593

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 1 =