اطلاعات نوشت: از این ستون به آن ستون

شفقنا – روزنامه اطلاعات در مطلبی با عنوان«از این ستون به آن ستون» به قلم
دکتر محمدعلی فیاض‌بخش این گونه آورده است:

هفته‌ی پیش خبری منتشر شد مبنی بر برگزاری آزمون گزینش دانش‌آموز از سوی کنسول‌گری ترکیه در تهران، برای پذیرش در دبیرستان‌های آن کشور.
رییس مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج کشور جمهوری اسلامی، در نامه‌ای به وزارت خارجه خواستار رسیدگی به این موضوع شد و آن را مغایر با سیاست‌های بالادستی کشور قلمداد کرد.

کنسول‌گری‌ها قاعدتا خود را متکفل فعالیت‌های فرهنگی و خدمات میان‌کشوری برای شهروندان یکدیگر می‌دانند و از این بابت شاید ابتداءً بر کنسول‌گری ترکیه ایرادی وارد نباشد؛ اما:

?- چه زمینه‌هایی موجب می‌شود که این فراخوان‌ها در سطح گسترده مورد استقبال قرار گیرند؟

?- چه حفره‌های نظارتی وجود دارد، که چنین امری نه چندان شایع و معمول، بیخ گوش متولیان فرهنگ و سیاست به وقوع می‌پیوندد؟

در پاسخ سؤال نخست، شوربختانه باید اذعان کرد، که تلقی بسیاری از خانواده‌ها از آینده‌ی فرزندانشان، در هاله‌ای از ابهام‌های به‌جا و نابه‌جا در تلاطم است و در دامن‌زدن بدین آشفتگی و نگرانی ذهنی، انواع اهرم‌های فشار آشکار و پنهان به کارند؛ از جمله ابهامات اقتصادی و تلاطمات اجتماعی و اغتشاشات رسانه‌ای؛ که فعلا مردم را در ارتعاشات روحی و روانی در چنگال خود گرفته‌اند.

در جواب سوال دوم، سخن این است، که چرا انفعال آموزش و پرورش تا بدان‌جاست، که باید بعد از وقوع چنین اتفاقی به صرافت افتد و تازه نامه‌ی شکواییه به وزارت‌خارجه‌ی خودمان بنویسد!؟ و اشتغالات انبوه و غیرطبقه‌بندی‌شده‌ی وزارت خارجه در چه حد است، که کمترین هماهنگی را با وزارت آموزش و پرورش در امور کنسولی ندارد!؟

در حقوق شهروندی البته به والدین دانش‌آموزان مربوط است که برای امروز و فردا و پس‌فردای فرزندانشان تصمیم بگیرند؛ گیرم سپردنشان به جابلقای ترکیه یا جابلسای انطاکیه؛ آن هم از برای گذران دروس دبیرستانی! لیک به سیاست‌گذاران، اعم از فرهنگ و اقتصاد و دیپلماسی نیز، نه تنها مربوط، بلکه تکلیف است که سرمایه‌های حال و آینده‌ی کشور را در سرشلوغی‌های روزمرّه- که خود بر سرِ خود آورده‌اند- این‌گونه ارزان و بل رایگان ارزانی این‌جا و آن‌جا نکنند.

نمی‌دانم آیا مدارس معمولی ما در مقایسه با بهترین مدارس ترکیه، برای حفاظت از فرهنگ و ادب و آیین فرزندان ما، حتی برای پیشرفت دانشی و علمی آنان، عقب‌ترند!؟ شاید! اما به این راحتی هم نمی‌توان گفت: آری!

پس در این ابهامِ «آری یا نه» چه‌چیز موجب می‌شود، خانواده‌هایی پرشمار از چنین اتفاقاتی استقبال کنند؛ بدون آن‌که اطلاعاتی درست داشته‌باشند یا آینده‌ای روشن‌تر را سوگند آورند؟ تنها پاسخی که به نظرم می‌رسد این است که زبان حال عده‌ای پرشمار این شده است : « از این ستون به آن ستون فرج است»!؛ و آیا انصافاً این زیبنده‌ی ماست؟

کد خبر 146004

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 0 =