تبلیغات در تلکسیران

ورم پشت گوش کودکان، اقدامات لازم


دخترم 17 ماهشه پشت گوش چپش ورم شدید کرده و قرمز? و دردناکه دیگه شیرم نمیخوره.
سوال مخاطب نی‌نی‌بان: دخترم 17 ماهشه پشت گوش چپش ورم شدید کرده و قرمز? و دردناکه دیگه شیرم نمیخوره.وزنش8400.این 3 روزه بی قراری و تب 40 داره.بردمش دکتر 2 بار ازمایش ادرار داده اماده نشده بود ولی اون دوبار که بردم گوشش اینجور نشده بود الان متوجه شدم.سرمام نخورده در حال دندان دراوردنه.اصلا نمیخابه نه شب نه روز 
 
پاسخ دکتر علی اصغر حلیمی، متخصص اطفال:
 حتما و فوری به پزشک مراجعه کنید، ورم ممکن است ناشی از عفونت باشد. زمانی که تب دارد باید فورا مراجعه کنید ممکن است حتی نیاز به بستری باشد.

تنگی نفس کودکان، علائم شایع


آسم یک بیماری شایع بوده و شایع ترین بیماری مزمن در کودکان است که باعث ایجاد مشکلات تنفسی در کودکان شده و به دلیل باریک شدن مسیر کوچک عبور هوا در ریه‌ها به وجود می‌آید.
 آسم یک بیماری شایع بوده و شایع ترین بیماری مزمن در کودکان است که باعث ایجاد مشکلات تنفسی در کودکان شده و به دلیل باریک شدن مسیر کوچک عبور هوا  در ریه‌ها به وجود می‌آید. با تورم و التهاب مسیر عبور هوا این مجاری باریک می‌شوند و به همین دلیل عبور هوا از آن سخت‌تر شده و باعث ایجاد صدای خس‌خس سینه، سرفه و مشکلات تنفسی در کودک می‌شود. حمله آسمی زمانی رخ می‌دهند که علائم این بیماری در کودک تشدید شوند.
ممکن است سرفه‌های مداوم کودک برای اولین بار باعث جلب توجه والدین شود یا صدای خس‌خس سینه او در هنگام نفس کشیدن شنیده شده و یا به سرماخوردگی‌هایی که بهبود نمی‌یابند مبتلا شود این علائم میتواند به دلیل آسم باشد. آسم در کودکان معمولاً بهبود یافته و تا زمان بزرگسالی آن‌ها باقی نمی‌ماند.
تنگی نفس می‌تواند روی همه اعضا تاثیر بگذارد. کودکی که تنگی نفس دارد، اکسیژن به خوبی به بدنش نمی‌رسد، مواد زائد دفع نمی‌شوند و حتی بسته به شدت بیماری روی دید چشم، مغز و سایر اعضا بدن تاثیر می‌گذارد. تنگی نفس در کودکی می‌تواند مانع رشد شود و به علت کمبود اکسیژن و نرسیدن آن به بافت‌های بدن، اختلالات جسمی و روحی در کودک ایجاد کند.
 آسم و تفاوت آن در کودکان خردسال و بزرگسالان
مسیرهای عبور جریان هوا در نوزادان و خردسالان بسیار کوچک ‌تر از کودکان و بزرگسالان است. در واقع، این مسیرهای عبور جریان هوایی کوچک ممکن است با التهاب و تورم پوشش داخلی به دلیل عفونت‌های ویروسی، سخت شدن مسیر عبور جریان هوا یا افزایش خلط، مسیر عبور جریان هوا را  در کودکان مسدود کند و تنفس را برای نوزادان و کودکان نوپا بسیار دشوار می‌کند.
 اولین مرحله  ابتلا به آسم در کودکان معمولاً با بروز عفونت‌های مجاری تنفسی شروع می‌شود. این کودکان نمی‌توانند به والدین خود بگویند که مشکل تنفسی دارند در نتیجه، نوزادان یا خردسالان مبتلا به عفونت‌های مجاری تنفسی باید به دقت برای علائم و نشانه‌های آسم تحت نظر باشند.
 
نشانه های تنگی نفس در کودکان
علائم آسم بیشتر در کودکان زیر 5 سال دیده می‌شود.علائم آسم در کودکان می‌تواند از یک سرفه آزاردهنده مداوم به مدت چند روز یا چند هفته تا بروز شرایط ناگهانی اورژانسی در تنفس باشد.
 
علائم شایع بیماری آسم در کودکان
سرفه کردن مداوم کودک به خصوص در هنگام شب
خس‌خس سینه به خصوص در هنگام بازدم
مشکلات تنفسی یا تنفس سریع که باعث می‌شود پوست اطراف دنده‌ها و گردن  کودک به شدت حرکت داشته باشند.
سرماخوردگی‌های مکرر که در سینه کودک باقی می‌ماند.
امکان اینکه کودک یک یا چند علامت از علائم فوق را داشته باشد وشما فکر کنید که کودک دچار سرماخوردگی شده یا به برونشیت مبتلا شده هست. اگر علائم بازگشتند، می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که کودک به آسم کودکان مبتلا شده است.
به علاوه، علائم زمانی که کودک در معرض محرک‌های آسم مانند محرک‌های موجود در هوا (مثل دود یا بوی‌تند) یا آلرژن‌هایی مانند مواد حساسیت‌زا، پرز حیوانات خانگی و ذرات گرد و غبار قرار می‌گیرد تشدید می‌شوند.
 
 بعضی محرک‌های عمومی آسم در کودکان:
سرماخوردگی (ویروسی)
تغییرات آب و هوایی
ذرات گرد و غبار موجود در منزل
قارچ‌های انگلی و کپک
مواد حساسیت‌زا
حیوانات خانگی
ورزش
هیجانات عاطفی مانند احساس ناراحتی
تغذیه در نوزادان
قرار گرفتن در معرض دود سیگار یا مواد محرک دیگر موجود در هوا
رفلاکس معده در کودکان
تغییرات آب و هوایی یا وضعیت‌های آب و هوایی حاد
مراقبت از کودک در منزل
و اینکه حملات آسمی عبارتند از:
صدای خس‌خس سینه در کودکان
نفس کشیدن سریع‌تر از حد معمول
تلاش مضاعف کودک برای تنفس
سوزش سوراخ‌های بینی
مکش فضای بین دنده‌ها در هر مرتبه تنفس
مکش فضای بالای استخوان گردن در هر مرتبه تنفس
ممکن است کودک در حالت نشسته احساس راحتی بیشتری داشته باشد پس کودک را نخوابانید. نباید کودک به حالت درازکش قرار گیرد.
 
تشخیص آسم در کودکان
در کودکان تشخیص آسم کمی دشوار وسخت است به این دلیل که کودکان این معمولاً نمی‌توانند تست تنفس بدهند. به جای آن، پزشک در مورد برخی از علائم بیماری پرسش‌هایی کرده و در صورتی که ابتلا به آسم مشکوک باشد، یک برنکودیلاتور تجویز می‌کند.اگر برونکودیلاتور بتواند علائم را کاهش دهد، بدان معناست که کودک به آسم مبتلا شده است. پزشک تست تنفس را برای کودکان بزرگ‌تر تجویز کرده تا چگونگی و صحت کارکرد ریه‌های آن‌ها مشخص شود.
درمان بیماری  تنگی نفس بستگی به تشخیص علت آن و اینکه در چه مرحله‌ای است، دارد. اگر تنگی نفس ناشی از آسم باشد، با توجه به اینکه آسم یک بیماری آلرژیک ریوی است، ابتدا باید عامل حساسیت‌زا را پیدا کرد و آن را از بین ببریم.
 
مراقبت از کودکان مبتلا به آسم در منزل
روش‌های مدیریت حملات آسمی در منزل به شما آموزش داده می‌شود. با اقدامات درمانی مناسب، تقریبا همه کودکان مبتلا به آسم قادر خواهند بود در ورزش‌ها و فعالیت‌های تفریحی شرکت کرده و زندگی فعالی داشته باشند.
 
کلام آخر:
چند مرحله از  برنامه اقدامات درمانی در برابر آسم در کودکان:
کودک را نشانده و آرامش خود را حفظ کنید.
بلافاصله اسپری مسکن آبی‌رنگ را تکان داده و سه بار آن را از طریق یک اسپیسر اسپری کنید. هر بار یک بار اسپری کنید و از کودک بخواهید که چهار مرتبه از طریق اسپیسر نفس بکشد.
چهار دقیقه صبر کنید. اگر کودک التیام نیافت مرحله 2 را تکرار کنید.اگر پس از 4 دقیقه بعدی باز هم کودک آرام نشد با مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید. برای آن ها توضیح دهید که کودک شما دچار حمله آسمی شده است. مرحله 2 و 3 را تا زمان رسیدن آمبولانس تکرار کنید.

بیماری خروسک در کودکان، درمان آن در طب سنتی


بیماری خروسک یا همان کروپ یکی از بیماری های است که باعث خشن شدن صدای کودک میشود.
بیماری خروسک یا همان کروپ یکی از بیماری های است که  باعث خشن شدن صدای کودک میشود. گرفتن بیماری خروسک می تواند علتهای مختلفی داشته باشد. بیماری خروسک هنگامی در کودکان رخ می‌دهد که التهاب، معمولا ناشی از یک ویروس، حنجره و راه‌های هوایی فوقانی را مبتلا می‌کند.بیماری خروسک در اغلب موارد کودکان سه ماهه تا پنج‌ ساله را معمولا در طول زمستان و اوائل بهار گرفتار می‌کند. کودکانی که در زیر سه سالگی خروسک می‌گیرند شدیدترین علائم را نشان میِ‌دهند.
 
علائم بیماری خروسک
بیماری خروسک در ابتدا به شکل  یک سرماخوردگی معمولی شروع میشود  مانند آبریزش و گرفتگی بینی و به تدریج پس از یک تا دو روز علائم اصلی به صورت سرفه، خشونت صدا و استریدور(خرخر شدید)‌ ظاهر میگردد.معمولا شبها وزمانیکه کودک گریه می کند بیشتر میشود. سرفه‌ ها خشک و پشت ‌سر هم بوده و صدایی شبیه فوک یا آخر صدای خروس یا پارس سگ است که بر حسب شدت بیماری ممکن است به صورت تندی تنفس، زجر تنفسی، کبودی و نارسایی تنفسی هم بروز کند.
این علایم همگی از علائم تیپیک بیماری بوده ولی علائمی مثل خستگی شدید، تب، تلاش برای تنفس راحت تر، حرکت پره های بینی، عدم توانایی خوردن یا آشامیدن، کبودی لب ها و انتهای انگشتان در موارد شدید هم از علائم دیگر و نسبتا شایع بیماری می باشد.شدت تب در بیماری خروسک معمولا  خفیف است و به ندرت به بیش از 39 درجه می ‌رسد. بیماری 3 تا 7 روز طول می‌ کشد و در روزهای دوم و سوم شدت بیماری بیشتر میشود.
عواملی که باعث بیماری خروسک میشوند :
تقریبا عامل تمامی موارد بیماری خروسک ، ویروس است. ویروس پاراآنفلوانزا و ویروس سن سی شیال تنفسی یا آنفلوآنزای نوع A یا B و هموفیلوس آنفلوآنزا عوامل ایجاد بیماری خروسک می باشند.عفونت های باکتریایی هم در به وجود آمدن بیماری خروسک دخیل هستند.
زمانیکه کودک به خروسک مبتلا شد باید:
    -شربت استامینوفن و مایعات گرم فراوان بدهید.
    -هوای اتاق کودک را مرطوب کنید
    -وقتی خروسک در کودک شدید بود برای کم کردن علایم خروسک، کودک را به حمام ببرید و شیرهای آب داغ را باز کنید تا هوا به سرعت مرطوب شودتا تنفس او راحت تر شود البته نیازی به شستشوی کودک نیست فقط لازم است کودک را در محیط مرطوب و گرم قرار دهیم. ولی در موارد شدید و حاد، معمولاً کودک در بیمارستان بستری می شود تا برای آسان شدن تنفس، اکسیژن یا داروهای استنشاقی به او داده شود.
    -اگر در چنین مواردی، مجاری هوا شدیداً بسته باشد ممکن است از طریق گذاشتن لوله داخل بینی و فرستادن آن به نای راه تنفس باز شود، ولی جای نگرانی نیست و ظرف چند روز خروسک حاد نیز بهبود می یابد.
    -پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب کورتونی یا استروئیدی تجویز کند که به کاهش تورم حنجره کمک می‌کند و باعث می‌شود کودک راحت‌تر نفس بکشد.
خروسک یک بیماری مسری است .مگر اینکه کروپ به علت آلرژی یا محرکها باشد. اگر عامل کروپ ویروس باشد، مسری است و بهتر است بیمار را تا زمانیکه علائمش بهتر نشده است در منزل نگه دارید.
 
خروسک و درمان آن در طب سنتی به اینگونه است:
    -برای درمان بیماری خروسک در کودکان  و بزرگسالان باید تا جای که میشود کمتر صحبت کنند.
    -در افراد بزرگسالی که سیگاری هستند برای درمان بیماری خروسک باید سیگار را ترک کنند.
    -بیمار مبتلا به خروسک را در محلى که بخار آب یا بخور داروهاى سردمزاج مانند بخار گل بنفشه یا گل نیلوفر آبى در حال جوشیدن است نگهدارید.
    -باید به محض ظهور خروسک چند عدد سفیده تخم‏ مرغ را که کمی نشاسته در آن ریخته‏ اند خوب بزنند تا متلاشى شود و بتدریج و مرتب به بیمار بخورانند و اگر لیموى شیرین در اختیار باشد باید فورا مقدارى آب لیموى شیرین به او بدهید و از نظر داروئى مقدارى بارهنگ و اسفرزه و صمغ عربى و شکر تیغال از هرکدام پنج گرم را دم کنیدو به بیمار بدهید. اگر طفل باشد باید کم‏ کم به او داده شود تا از او رفع‏ التهاب شود.
    -در اطراف حنجره بیمار مخلوطى از کافور و گل ارمنى و آب گشنیز ضماد کنند.
    -مواد غذایی سرد و تر مانند اسفناج پخته با ماست شیرین، هندوانه، برگه شفتالوى خیس‏ کرده به بیمار داده شود.

 در زمانی که:
اگر تب کودک بالا است، در نفس کشیدن یا بلع  مشکل دارد و یا این که با سر جلو، دهان باز و زبان بیرون آورده می ‌نشیند،باید سریع به پزشک مراجعه شود چون این مورد اورژانسی است.
هرگز به کودکی که بیماری خروسک دارد و یا دچار اشکال تنفسی است هیچ نوع داروی ضد سرفه ندهید.
شستن مکرر دست و تماس نداشتن با افرادی که دچار عفونت‌ های تنفسی هستند، از راه‌ های پیشگیری از بیماری خروسک است.
در کودکان شیرخوار، بهتر است تا هر زمانی که کودک قادر به گرفتن سینه ی مادر است، به او شیر داده ‌شود و نباید کسی در اطراف او سیگار بکشد.

مسموم شدن کودکان، علائم و روش‌های پیشگیری


مسمومیت در کودکان به دلیل سهل انگاری والدین و یا دلائل دیگری اتفاق می افتد. مسمومیت در کودکان یکی از دلائل شایع مراجعه کودکان به اورژانس‌ بیمارستان‌هاست.
مسمومیت در کودکان به دلیل سهل انگاری والدین و یا دلائل دیگری اتفاق می افتد. مسمومیت در کودکان یکی از دلائل شایع مراجعه کودکان به اورژانس‌ بیمارستان‌هاست.
مسمومیت در کودکان فقط از نوع گوارشی نیست. امکان دارد کودکان از طریق خوردن غذاهای آلوده، داروها و حتی استنشاق برخی مواد غذایی اتفاق بیفتد. اما عمده‌ترین مسمویت‌ها از نوع گوارشی می یاشد. مسمومیتی که از طریق میکروب‌هایی مثل استافیلوکوک طلایی می باشد که ممکن است در مدرسه یا مهدکودک در یک جشن یا مهمانی یا مراسم تولد، همگی کودکان به دلیل مصرف کیک‌های خامه‌دار دچار علایم مسمومیت شوند.
 علائم مسمومیت در کودکان معمولا از نیم ساعت تا سه ساعت بعد از خوردن غذای آلوده ایجاد می‌شود و شامل استفراغ، تب و گاهی اسهال و دل درد می باشد. گاهی هم امکان دارد این مسمومیت از طریق بعضی میکروب‌هایی به وجودآید که از مواد غذایی حاوی گوشت‌های کاملا پخته نشده یا همبرگر ایجاد شود که در این صورت نیز علایمی نظیر دل درد، استفراغ، تب و حتی اسهال ایجاد می‌کند.
استفاده از برخی کنسروها که ظاهر مناسبی نیز ندارند، می‌تواند سبب تولید بیماری بوتولیسم در کودکان شود که این سم باعث ایجاد اختلالات بینایی ، حرکتی و فلج شده و می تواند سبب ایجاد یبوست در کودکان شود.
 
نشانه های مسمومیت در کودکان
– چنگ زدن شکم
 – تب
 – استفراغ
– مدفوع مکرر و آبکی، ممکن است در آن خون، چرک، یا مخاط نیز دیده شود
– ضعف عضلانی و لرز
 – بی‌اشتهایی
 
در زمان مسمومیت غذایی چه باید کرد؟
1- در صورت وجود اسهال و استفراغ در کودک ، نیاز هست درجه حرارت بدن اور ا اندازه بگیرید.
2- مدفوع کودک مسموم را از نظر وجود خون یا مخاط در آن بررسی نمائید.
3- از دادن هرگونه غذایی به کودک خودداری کنید و در عوض مایعات بدن کودک را با دادن نوشیدنی ها به مقدار کم ولی بطور پیاپی و اضافه کردن مقدار خیلی کم نمک و یک قاشق مرباخوری قند به آن، حفظ کنید.
4- عامل ایجاد مسمومیت در کودک را بیابید.

   پیشگیری از مسمومیت در کودکان
1- مراقبت از کودک را جدی بگیرید و او را دقیق تحت نظر داشته باشید. بدن کودکان ضعیف و کوچک است و مسمومیت‌ غذایی در آنها نیز به سرعت اتفاق می افتد.
2- موادی که باعث ایجاد مسمومیت در کودک می شوند را از دسترس کودک دور نگه دارید.
3- مواد شوینده را دور از نگاه کودکان قرار دهید.
4- برای کودک توضیح دهید که دارو ها و ویتامین ها خوراکی و شکلات نیستند.
5- دارو ها را جلوی دید کودکان استفاده نکنید.
6- کیف لوازم بهداشتی و آرایشی را دور از دسترس کودکان قرار دهید.
7- داروهای قدیمی وتاریخ گذشته را دور بریزید.
8- هنگامی که در حال کار با ماده‌ای خطرناک هستید، پشت به کودک ننشینید.
9- کودک را تشویق کنید که به رنگ‌ نقاشی و سایر مواد خطرناک دست نزند.
11-به کودک یاد بدهید که گیاهان را داخل دهانش نگذارد.

بیماری مننژیت در کودکان، دلایل ابتلا


به التهابی که توسط عفونت مایع اطراف مغزی و نخاعی بوجود می آید مننژیت، می گویند.
به التهابی که توسط عفونت مایع اطراف مغزی و نخاعی بوجود می آید مننژیت، می گویند.بیشتر دلیل بیماری مننژیت عفونت، باکتری‌ها یا ویروس‌ها هستند اما در مواردی دیگر می‌توانند به دلیل مصرف داروها یا بیماری‌های خاصی باشند. مننژیت باکتریایی نادر است اما معمولاً جدی بوده و در صورت عدم درمان به موقع می‌تواند تهدید کننده‌ی سلامت کودکان می باشد.
 
دلائل ایجاد مننژیت
اکثر باکتری‌ها و ویروس‌هایی که باعث ایجاد مننژیت می‌شوند شایع هستند و با سایر بیماری‌های معمول مرتبط می باشد می‌باشند. آنهایی که پوست،سیستم ادراری یا دستگاه گوارشی و تنفسی را آلوده می‌کنند، می‌توانند بواسطه‌ی جریان خون و از طریق مایع مغزی نخاعی که مایعی است که در داخل و اطراف نخاع گردش می‌کند، به مننژها انتقال پیدا کنند وباعث بیماری شوند.
 
علائم مننژیت در کودکان
مننژیت در کودکان زیر 2 سال بسیار خطرناک است و باید جدی گرفته شود، زیرا سیستم بدنی کودک ضعیف می باشد و باعث میشود کودک دچار عفونت مغزی شود. علائم مننژیت در کودکان بستگی به سن کودک و دلیل عفونت دارد و میتواند درهر کودک متفاوت باشد. اولین علائم می‌توانند بلافاصله ظاهر شوند یا چند روز پس از اینکه کودک دچار سرماخوردگی، اسهال و استفراغ یا سایر علائم عفونت شد، شروع شوند.
  علائم شایع عبارتند از:
تب کردن
لتارژی یا کاهش هوشیاری
کج خلقی کردن
سردرد در کودک
فوتوفوبی یا حساسیت چشم به نور
گرفتگی گردن
راش‌های پوستی
تشنج
نشانه های مننژیت در نوزادان
نوزادان مبتلا به مننژیت ممکن است علائم معمول را نداشته باشند. به جای آن ممکن است بسیار عصبی، خسته و تب‌دار باشند.
علائم دیگر در نوزادان:
زردی
گرفتگی بدن و گردن
پایین بودن غیر طبیعی دمای بدن
تغذیه ضعیف
ضعف نوزاد در توانایی مکیدن شیر
گریه‌ی شدید و بلند
ایجاد برآمدگی در بالای سر کودک ( ملاج  )
علائم مننژیت ویروسی بیشتر شبیه به آنفولانزا است. این علائم شامل مانند تب و سردرد می باشد و امکان دارد  به حدی خفیف باشد که بیماری تشخیص داده نشود. بسیاری موارد مننژیت ویروسی ظرف 7 تا 10 روز و بدون هیچ گونه عوارض یا نیاز به درمان برطرف خواهد شد.

 انواع مننژیت
مننژیت ویروسی:  مننژیت ویروسی شدت مننژیت باکتریایی را ندارد و با مصرف کردن مایعات فراوان واستراحت کردن داروهای تجویز شده توسط پزشک درمان میشود. درمان آن شامل مصرف آنتی‌بیوتیک نیست زیرا آنتی‌بیوتیک‌ها بر روی ویروس‌ها تاثیری ندارند.اگر کودک در بیمارستان بستری شد به دلیل خوب شدن حال عمومی کودک است.
مننژیت باکتریایی :  مننژیت باکتریایی شدیدتر است و کودک نیاز به مصرف آنتی بیوتیک دارد وباید در بیمارستان بستری شود.جهت از بین بردن باکتری‌ها، پزشکان آنتی‌بیوتیک‌های قوی را وارد جریان خون بیمار می‌کنند. نوزادان اغلب باید تا دو هفته در بیمارستان و تحت سرم بستری باشند.
بنابراین با دیدن هر کدام از علائم بیماری مننژیت سریعا کودک را به بیمارستان ببرید،اگر درمان در همان ساعات اولیه انجام شود 85% بیماران سلامتی خود را بدست می آورند.
پیشگیری از مننژیت
باکتریهایی که باعث مننژیت می‌شوند تا حد زیادی با واکسیناسیون منظم در کودکی قابل پیشگیری می‌باشند.. اگر نوع خاصی از مننژیت تشخیص داده شود، پزشک  امکان دارد به افرادی که با فرد آلوده در تماس بوده‌اند توصیه کند که برای اینکه جلوگیری کند از مبتلا شدن فرد به مننژیت بخواهد آنتی بیوتیک استفاده کند.در این خصوص توصیه‌های لازم به بیمار داده خواهد شد.
– دریافت واکسن هموفیلوس آنفولانزا تیپ B یا بیماری Hib .
– دریافت واکسن دیگری علیه مننژیت باکتریایی که خطرناک تر است وجود دارد  که بیشتر در کودک 11-12 سال استفاده میشود . ولی برای کودکانی که خطر احتمال به این بیماری را دارند نیز استفاده می شود.

تومور ویلمز در کودکان، چیست و چه علائمی دارد؟


تومور ویلمز نوعی نادر از سرطان کلیه است که عمدتا بر روی کودکان تاثیر می‌گذارد. از علائم این تومور می توان به تورم شکم، درد شکم و وجود خون در ادرار اشاره کرد.
 تومور ویلمز نوعی نادر از سرطان کلیه است که عمدتا بر روی کودکان تاثیر می‌گذارد. از علائم این تومور می توان به تورم شکم، درد شکم و وجود خون در ادرار اشاره کرد. برای درمان تومور ویلمز معمولا از جراحی، شیمی درمانی و گاهی اوقات پرتو درمانی استفاده می‌شود.
 آیا می‌دانستید که کودکان زیر 5 سال نیز ممکن است به سرطان مبتلا شوند؟ تومور ویلمز از سرطان‌های نادری است که بیشتر در کودکان بروز می‌کند. باید بخاطر داشته باشید که برای پیشگیری از این بیماری نمی‌توان اقدام خاصی انجام داد، اما با پیشرفت علم پزشکی می‌توان به درمان این بیماری امیدوار بود.

تومور ویلمز چیست؟
تومور ویلمز که به آن نفروبالستوما نیز گفته می‌شود، نوعی نادر از سرطان کلیه است که عمدتا بر روی کودکان تاثیر می‌گذارد و شایع‌ترین نوع سرطان کلیه در کودکان است. تومور ویلمز اغلب کودکان 3 تا 4 ساله را تحت تاثیر قرار می‌دهد و بروز آن بعد از سن 5 سالگی، بسیار کمتر است. این تومور، اغلب تنها بر روی یک کلیه تاثیر می‌گذارد؛ هر چند، گاهی اوقات ممکن است هر دو کلیه را تحت تاثیر قرار دهد. در طول سال‌ها، در تشخیص و درمان تومور ویلمز پیشرفت‌های خوبی صورت گرفته است؛ بطوری که با درمان مناسب، می‌توان به بهبود کودکان مبتلا به این بیماری امیداوار بود.

علائم تومور ویلمز
علائم و نشانه‌های تومور ویلمز بسیار متفاوت بوده و برخی از کودکان هیچ علائم واضحی از خود نشان نمی‌دهند. اما بیشتر کودکان مبتلا به تومور ویلمز، یک یا چند مورد از علائم و نشانه‌های زیر را تجربه خواهند کرد:
    -توده شکمی که قابل لمس است
    -تورم شکم
    -بروز درد شکمی
دیگر علائم و نشانه‌ها عبارتند از:
    -تب
    -وجود خون در ادرار
    -تهوع یا استفراغ
    -یبوست
    -از دست دادن اشتها
    -تنگی نفس
    -فشار خون بالا

زمان مراجعه به پزشک
در صورت مشاهده علائم، بهتر است با پزشک کودک خود مشورت کنید. تومور ویلمز نادر است، بنابراین ممکن است عوامل دیگری باعث بروز این علائم شده باشند. اما در هر صورت، مهم است که هرگونه علامتی را بررسی کنید.

علت بروز تومور ویلمز
علت دقیق بروز تومور ویلمز مشخص نیست، اما در موارد نادر، وراثت ممکن است نقش داشته باشد.
سرطان زمانی شروع می‌شود که DNA سلول‌ها دچار خطا شود. این خطا باعث می‌شود که سلول‌ها به طور غیر قابل کنترلی، رشد کرده و تقسیم شوند. تجمع این سلول‌ها باعث تشکیل تومور می‌شود. در تومور ویلمز، این پروسه در سلول‌های کلیه اتفاق می‌افتد. در موارد نادر، خطا در DNA که منجر به تومور ویلمز می‌شود، از والدین به کودک منتقل می‌شود. در اغلب موارد، هیچ ارتباط شناخته شده‌ای بین والدین و کودکان وجود ندارد که ممکن است منجر به سرطان شود.
 
عوامل خطرزا در بروز بیماری ویلمز
عوامل زیر ممکن است احتمال ابتلا به تومور ویلمز را افزایش دهند.
سابقه خانوادگی. اگر فردی در خانواده فرزند شما دچار این تومور بوده است، احتمال ابتلا در فرزند شما نیز افزایش پیدا می‌کند. تومور ویلمز بیشتر در کودکان مبتلا به اختلالات یا سندرم‌های خاص روی می‌دهد. از جمله:
    -سندروم آنیریدیا: این سندروم نوعی اختلال چشمی است که طی آن عنبیه به صورت جزئی تشکیل شده و یا اصلا تشکیل نمی‌شود.
    -همی هایپرتروفی: در این بیماری، یک سمت بدن به طور قابل توجهی بزرگتر از سمت دیگر است.
تومور ویلمز می‌تواند به عنوان بخشی از سندرم‌های نادر نیز رخ دهد، از جمله:
    -سندرم WAGR. این سندرم شامل تومور ویلمز، آنیریدیا، ناهنجاری‌های دستگاه تناسلی، دستگاه ادراری و اختلالات عقلی است.
    -سندرم دنیس دراش (Denys-Drash). این سندرم شامل تومور ویلمز، بیماری کلیه و شبه نر ماده است که در آن، پسر متولد شده بیضه دارد، اما ممکن است ویژگی‌های زنانه ای از خود نشان دهد.
    -سندرم Beckwith-Wiedemann. کودکان مبتلا به این سندرم به طور قابل توجهی بزرگتر از حد متوسط (ماکروزومی) هستند. علائم دیگر عبارتند از: اندام شکمی که از بند ناف بیرون زده اند، زبان بزرگ (ماکروگلوسیا)، اندام‌های داخلی بزرگ و اختلالات گوش. همچنین، احتمال ابتلا به نوعی سرطان کبد به نام هپاتوبلاستوما نیز وجود دارد.

 راه های تشخیص و پیشگیری از بروز تومور ویلمز
هیچ کاری نمی‌توان برای پیشگیری از ابتلا به تومور ویلمز انجام داد. اگر فرزند شما، عوامل خطرزا برای ابتلا به تومور ویلمز را داشته باشد، پزشک توصیه خواهد کرد که به طور منظم، سونوگرافی کلیه را انجام دهید. اگر چه این کار از ابتلا به تومور ویلمز جلوگیری نمی‌کند، اما به تشخیص این بیماری در مراحل اولیه کمک خواهد کرد.
برای تشخیص تومور ویلمز، از روش‌های زیر می‌توان استفاده کرد:
    -معاینه فیزیکی. پزشک به دنبال علائم احتمالی تومور ویلمز خواهد گشت.
    -آزمایش خون و ادرار. این آزمایش‌ها نمی‌توانند تومور ویلمز را تشخیص دهند، اما با استفاده از آن‌ها می‌توان عملکرد کلیه‌ها را بررسی کرده و مشکلات کلیوی خاص و یا کاهش میزان گلبول‌های خون را تشخیص داد.
   - آزمایش‌های تصویربرداری. عکس برداری از کلیه می‌تواند به شناسایی وجود تومور در کلیه کمک کند. آزمایش‌هایی مانند سونوگرافی، سی تی اسکن یا ام آر آی.

مراحل تومور ویلمز
زمانی که بیماری ویلمز تشخیص داده شود، پزشک با استفاده از سی تی اسکن سینه و اسکن استخوان، مرحله بیماری را تشخیص خواهد داد.
تومور ویلمز شامل 5 مرحله زیر است:
مرحله اول: سرطان تنها در یک کلیه ایجاد شده و کاملا درون کلیه قرار گرفته است و می‌توان آن را با جراحی به طور کامل خارج کرد.
مرحله دوم: سرطان به بافت‌ها و ساختار‌های اطراف کلیه مانند چربی یا عروق خونی آسیب رسانده است، اما هنوز هم می‌توان با عمل جراحی آن را کاملا خارج کرد.
مرحله سوم: سرطان به خارج از ناحیه کلیه نفوذ کرده و گره‌های لنفاوی مجاور یا دیگر ساختار‌های داخل شکم را تحت تاثیر قرار داده است. تومور ممکن است در داخل شکم، قبل یا در حین عمل پراکنده شود یا به طور کامل با جراحی، خارج نشود.
مرحله چهارم: سرطان به اندام‌هایی مانند ریه، کبد، استخوان یا مغز نفوذ کرده است.
مرحله پنجم: سلول‌های سرطانی در هر دو کلیه ایجاد شده اند.

درمان تومور ویلمز
برای درمان تومور ویلمز معمولا از جراحی، شیمی درمانی و گاهی اوقات پرتو درمانی استفاده می‌شود. بسته به مرحله سرطان، نوع درمان متفاوت خواهد بود.
جراحی برای برداشتن کلیه یا بخشی از آن
درمان تومور ویلمز با عمل جراحی برای برداشتن کلیه یا بخشی از آن (نفرکتومی) شروع می‌شود. از جراحی برای تأیید تشخیص بیماری نیز استفاده می‌شود. در این حالت، بافت خارج شده را برای تشخیص نوع سرطان به آزمایشگاه خواهند فرستاد.
جراحی تومور ویلمز شامل موارد زیر است:
    -برداشتن بخشی از کلیه. در این حالت، تومور و بخش کوچکی از بافت کلیه برداشته می‌شوند. اگر سرطان بسیار کوچک باشد یا اگر فرزندتان تنها یک کلیه داشته باشد، از این روش استفاده می‌شود.
    -برداشتن کلیه آسیب دیده و بافت اطراف آن. در این حالت، جراح، کلیه و بافت‌های اطراف آن از جمله بخشی از حالب و گاهی غده آدرنال را بر می‌دارد. همچنین گره‌های لنفاوی مجاور نیز برداشته می‌شوند. کلیه باقی مانده می‌تواند ظرفیت خود را افزایش داده و کار فیلتر کردن خون را انجام دهد.
    -برداشتن تمام یا بخشی از هر دو کلیه. اگر سرطان هر دو کلیه را درگیر کرده باشد، جراح تا جای ممکن، سرطان را برخواهد داشت. در برخی موارد، ممکن است پزشک هر دو کلیه را خارج کند. در این شرایط، کودک به دیالیز کلیه نیاز خواهد داشت. اگر پیوند کلیه انجام شود، کودک دیگر نیاز به دیالیز نخواهد داشت.

شیمی درمانی
در شیمی درمانی با استفاده از دارو‌های قوی، سلول‌های سرطانی را از بین می‌برند. برای درمان تومور ویلمز معمولا از ترکیبی از دارو‌ها استفاده شده و آن‌ها را از طریق رگ به بدن تزریق می‌کنند. بسته به نوع داروها، عوارض جانبی متفاوت هستند. شایع‌ترین عوارض جانبی عبارتند از: حالت تهوع، استفراغ، کاهش اشتها، ریزش مو و افزایش ابتلا به عفونت.
ممکن است قبل از عمل جراحی، برای کوچک کردن تومور‌ها از شیمی درمانی استفاده شود. همچنین ممکن است پس از جراحی، از شیمی درمانی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقی مانده در بدن استفاده شود.
برای کودکانی که مبتلا به سرطان در هر دو کلیه هستند، قبل از جراحی، شیمی درمانی استفاده می‌شود. این کار می‌تواند احتمال حفظ عملکرد یکی از کلیه‌ها را افزایش دهد.
 
پرتو درمانی
بسته به مرحله تومور، ممکن است پرتو درمانی نیز توصیه شود. در پرتو درمانی با استفاده از پرتو‌های پر انرژی، سلول‌های سرطانی را از بین می‌برند. در این روش، کودک بر روی یک تخت قرار گرفته و یک دستگاه بزرگ در اطراف بدن وی حرکت خواهد کرد. عوارض جانبی این روش عبارتند از: حالت تهوع، اسهال، خستگی و تحریک شدن پوست مانند آفتاب سوختگی.
بعد از جراحی، می‌توان از پرتو درمانی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقی مانده استفاده کرد. همچنین، از این روش می‌توان برای کنترل سرطان که به دیگر مناطق بدن نفوذ کرده اند نیز استفاده کرد.
رمز عبور خود را فراموش کرده اید ؟