گوش به زنگگوش به زنگ

گروه خبری اقتصادی

دوئل خانوادگی در هنگ‌کنگ بر سر سیاست


در یک ویدئوی فیس‌بوکی که به سرعت در فضای مجازی دست به دست می‌شود، یک مرد جوان در رستورانی در هنگ‌کنگ ناگهان از پشت میز بلند می‌شود و به اعضای خانواده خود حمله لفظی می‌کند. او ابتدا با صدای پایین صحبت می‌کند و سپس با صدای بلند می‌گوید: «شما از دوستان من انتقاد می‌کنید و می‌گویید ما تندرو هستیم؟ ما سه‌گانه‌های خلافکار هستیم؟».

وقتی خانواده با دست به او می گویند آرام باش، وی صدایش را بالاتر برده و می گوید: چطور جرأت می کنید ما را سه گانه های خلافکار بخوانید؟ این یک شکاف نسلی است که در بسیاری از خانواده های هنگ کنگی در ماه گذشته دیده شده، آن هم در زمانی که خشونت و ناآرامی در این شهر به اوج رسیده است. جسی یونگ در گزارش 10 ژوئیه برای سی ان ان در همین رابطه نوشت چت های واتس آپی این روزها وارد بحث های سیاسی شده است. دوستان و خانواده ها در پست های فیس بوکی با یکدیگر وارد نزاع لفظی شده اند.

این نزاع در میان خانواده ها از زمانی شروع شد که دولت هنگ کنگ اعلام کرد درصدد تصویب لایحه ای است که اجازه می دهد هنگ کنک افراد مظنون به ارتکاب جرایم را به سرزمین اصلی چین مسترد سازد. این امر موجب تظاهراتی زنجیره ای شد که کل هنگ کنگ را در بر گرفت. در ماه فوریه سال جاری، دولت هنگ کنگ متن لایحه اصلاح قانون مجرمان متواری و همکاری دوجانبه در امور کیفری را تکمیل و در ماه مارس آن را منتشر کرد و اوایل ماه آوریل، این لایحه رسما در دستور کار پارلمان محلی قرار گرفت. در صورت تصویب و تبدیل این لایحه به قانون، در صورتی که فردی که در سرزمین اصلی چین تحت تعقیب کیفری قرار داشت به هنگ کنگ می گریخت، دولت هنگ کنگ ملزم بود او را برای پیگرد قانونی به مقامات قضایی دولت جمهوری خلق چین تحویل دهد، و بالعکس. در حال حاضر، استرداد مجرمین به طور خودکار صورت نمی گیرد و حتی ممکن است مقامات چینی ناگزیر شوند علیه فرد مجرم در محاکم هنگ کنگ طرح دعوا کنند. اعلام این امر موجب شد حدود دو میلیون هنگ کنگی به خیابان ها بیایند و در نهایت با شکستن شیشه ها وارد ساختمان شورای قانون گذاری شوند. در پی اعتراضات گسترده، هنگ کنگ طرح جنجالی استرداد مظنونان به چین را معلق کرد.

گزارشگر سی ان ان می افزاید طیف زیادی از مردم در مورد این لایحه دچار نزاع های خانوادگی و به دو دسته حامی و مخالف این لایحه تقسیم شده اند. نسل جدید که رویکرد دموکراسی خواه دارد مخالف لایحه استرداد است و نسل قدیم مدافع آن. به همین دلیل، این گزارشگر از شکاف نسلی میان خانواده ها سخن گفته و می افزاید لایحه استرداد این شکاف را از زیر به سطح آورد. او می افزاید این خطوط سیاسی نسلی یک جورهایی آشنا به نظر می رسد. شکاف مشابهی در مورد برگزیت در بریتانیا و ریاست جمهوری ترامپ در ایالات متحده به چشم می خورد. با این حال، نگرانی در هنگ کنگ از زمان انقلاب چتر در سال 2014 در این شهر- دولت همواره وجود داشته است. این انقلاب خواستار دموکراسی بیشتر در هنگ کنگ بود. جسی یونگ می افزاید: لایحه استرداد نشان دهنده عمیق تر شدن شکاف در جامعه هنگ کنگ است؛ عمیق تر از آنچه دیده می شود.

جوانان هنگ کنگی به یکی از گران ترین شهرهای دنیا تعلق دارند، اما قادر به زندگی در آن نیستند یا لااقل نمی توانند از همان احساسی که خانواده شان دارند برخوردار باشند. امروز هنگ کنگ شهری است که در آن مسابقه از بدو تولد آغاز می شود. کودکستان های برجسته و مدارس خصوصی ابتدایی چنان رقابتی شده اند که کودکان 3 ساله دارای رزومه هستند. رزومه کاری آنها شامل دستاوردهای هنری ، موسیقایی و ورزشی است. دانش آموزان ابتدایی و راهنمایی بیش از 55 ساعت در هفته را باید در کلاس های درسی بگذرانند و درس های مازاد بر کلاس بخوانند. رسیدن به دانشگاه کار آسانی برای هنگ کنگی ها نیست. کسانی که بتوانند وارد دانشگاه شوند باید از اول صبح تا 9-10 شب کار کنند و پس از آن اگر بتوانند به مطالعه کتاب های خود جهت امتحانات بپردازند. مثلا برای شغلی مثل محقق آمار در هنگ کنگ حقوقی معادل 1670 دلار آمریکا (13 هزار دلار هنگ کنگ) پرداخت می شود اما در نیویورک برای همین شغل 6335 دلار در نظر گرفته شده است. به گفته یک شرکت نظرسنجی به نام Demographia، کرایه خانه در این شهر بالاتر از هر نقطه دیگری در جهان است. دانشجویان با وام های دانشجویی و حقوق پایین نمی توانند خانه پدری را ترک کنند. با افزایش جمعیت این شهر و تمام شدن زمین های قابل توسعه، قیمت مسکن هم سر به فلک کشیده است. به طور مثال، قیمت متوسط یک خانه در سال 2018 حدود 21 برابر بیشتر از درآمد متوسط سالانه خانواده هاست. خانه ای در منطقه The Peak 448میلیون دلار قیمت گذاری شده است. هزینه خانه بسیار سریع تر از درآمدهای سالانه بالا می رود و بسیاری از جوانان احساس بی پولی می کنند. نسل جوان در هنگ کنگ احساس فشار زیادی در جامعه می کند. به همین دلیل، لایحه استرداد بهانه ای شد تا جوانان بی پول و سرخورده به خیابان ها بیایند.