گوش به زنگگوش به زنگ

گروه خبری سیاسی

روایت آیت‌الله خامنه‌ای از حمله شبانه‌ ساواک به منزل ایشان

  1. صفحه اصلی
  2. اخبار سیاسی

ساواکی‌ها بی‌رحمانه به کتک زدن من با مشت و لگد ادامه دادند و مخصوصاً با نوک کفش خود به ساق پای من ضربه می‌زدند. سپس به من دستبند زدند و دستور دادند جلو بیفتم و به سمت داخل منزل بروم...
- اخبار سیاسی -

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله خامنه ای، این روایت به زبان عربی در کتاب انّ مع الصبر نصراً -خاطرات خود گفته رهبر انقلاب اسلامی از دوران مبارزه علیه رژیم پهلوی- آمده است.

امام خامنه ای: مرگ بر آمریکا یعنی مرگ بر ترامپ و پمپئو/ ما با ملت آمریکا کاری نداریم
تقریظ امام خامنه ای بر کتاب خاطرات عربی خود +عکس
سؤال امام خامنه ای از جوانان درباره رمز ماندگاری انقلاب

این کتاب توسط دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنه ای همزمان با ایام دهه ی مبارک فجر انقلاب اسلامی منتشر شده و ترجمه ی فارسی آن نیز به زودی روانه ی بازار خواهد شد.

در اواخر یکی از شبهای زمستان آن سال [1356] در خواب بودم که در زدند. از خواب بیدار شدم و طبق عادتم بدون اینکه بپرسم پشت در کیست، شخصاً برای باز کردن در رفتم. یک ساعت به اذان صبح مانده بود و افراد خانواده در اندرونی خوابیده بودند. در را که باز کردم، دیدم افرادی با مسلسل و هفت تیر ایستادند. به ذهنم گذشت که آنها عدّه ای چپی هستند و قصد تصفیه مرا دارند؛ چون در آن زمان آقای بهشتی به من اطّلاع داده بود که چپی ها دست به کشتار و تصفیه ی اسلام گراها زدند، و از من خواسته بود که هشیار و مواظب باشم.

چپی ها در کرمانشاه شبانه به منزل آقای موسوی قهدریجانی ریخته بودند، دست و پای او را بسته بودند و قصد کشتنش را داشتند که در یک حادثه غیرمنتظره توانسته بود بگریزد و از مرگ نجات یابد. این مسئله هنوز در ابهام است و برای روشن شدن آن اقدامی نکرده ایم.

ساواکی ها بی رحمانه به کتک زدن من با مشت و لگد ادامه دادند و مخصوصاً با نوک کفش خود به ساق پای من ضربه می زدند. سپس به من دستبند زدند و دستور دادند جلو بیفتم و به سمت داخل منزل بروم. به آنها گفتم: این جوانمردی نیست که خانواده ام مرا دست بسته ببینند

به محض آنکه چنین فکری به ذهنم آمد، فوری به بستن در اقدام کردم. آنها کوشیدند مانع بسته شدن در شوند، امّا ترس از مرگ به من قدرت بخشید و زورم بر آنها چربید و در را بستم. بعد به فکرم رسید که آنها ممکن است از دیوار بالا بروند یا از راه دیگری وارد خانه شوند. آنها با اسلحه ی خود شروع به کوبیدن به شیشه ی ضخیمی که روی در منزل بود، کردند و آن را شکستند. در همان حال که من به راهی برای نجات می اندیشیدم، یکی از آنها فریاد زد: به نام قانون، در را باز کن . از این حرفشان فهمیدم که از مأموران ساواک هستند. خدا را شکر کردم که بر خلاف تصوّر من، آنها از چپی ها نیستند. به سمت در رفتم و در را باز کردم. شش نفری حمله کردند و در میان درِ بیرونی خانه و درِ محیط اندرونی، با خشونت و بیرحمی مرا به باد کتک گرفتند. در آن هنگام مصطفی که دوازده سال داشت، بیدار شده بود و از پشت شیشه نازکی که میان من و آنها حایل بود، با حیرت و شگفتی به صحنه کتک خوردن پدر می نگریست و فریاد می زد.

ساواکی ها بی رحمانه به کتک زدن من با مشت و لگد ادامه دادند و مخصوصاً با نوک کفش خود به ساق پای من ضربه می زدند. سپس به من دستبند زدند و دستور دادند جلو بیفتم و به سمت داخل منزل بروم. به آنها گفتم: این جوانمردی نیست که خانواده ام مرا دست بسته ببینند؛ دستبند را باز کنید. دستبند را باز کردند و وارد خانه شدم. دیدم همسرم دلشکسته و ناراحت است و چهار فرزندش هم در اطرافش برخی خواب و برخی بیدارند. کوچکترینشان میثم بود که دو ماه داشت. به آنها گفتم: نترسید، اینها مهمانند!

مأموران ساواک به جست و جو و بازرسی خانه پرداختند و تا آشپزخانه و توالت را هم گشتند! همسرم اقدام جالبی کرد: وارد اتاقی شد که من مردم را در آن ملاقات می کردم. این اتاق دو در داشت؛ یکی به کتابخانه ام باز می شد، و دیگری به محیط اندرونی. همسرم اعلامیّه های محرمانه ای را که در اتاق بود، جمع کرد. و من نمی دانم چگونه متوجّه وجود این اعلامیّه ها در اتاق ملاقات شده بود و چگونه توانست بدون آنکه مأموران امنیّتی متوجّه شوند، وارد آن اتاق شود. حتّی من هم متوجّه این اقدامش نشدم، تا این که بعدها خودش به من گفت. او این اعلامیّه ها را جمع کرده بود و زیر فرش گذاشته بود تا ساواکی ها آنها را پیدا نکنند. آنها وارد کتابخانه شدند، آن را وارسی کردند و مقدار زیادی از کتابها و نوشته ها و اوراق مرا برداشتند، که تعدادی از آن کتابهای من هنوز مفقود است.

یک ساعت یا بیشتر، تمام گوشه کنارها و سوراخ سمبه های خانه را گشتند، تا اینکه وقت نماز صبح فرا رسید. گفتم: می خواهم نماز بخوانم. یکی از آنها با من تا محلّ وضو آمد. وضو گرفتم و به کتابخانه برگشتم و آنجا نماز خواندم. بعد یکی از آنها هم نماز خواند. ولی بقیّه نماز نخواندند و به بازرسی خانه ادامه دادند. حتّی یک وجب از خانه را نکاویده نگذاشتند! به نظرم من از مادر مصطفی، قدری غذا خواستم و بعد از او خواستم مجتبی و مسعود را که پس از بیدار شدن، دوباره به خواب رفته بودند، بیدار کند تا با آنها خداحافظی کنم. هنگام خدا حافظی به فرزندان گفته شد: پدرتان عازم سفر است. من گفتم لازم نیست دروغ گفته شود. و واقع امر را به بچه ها گفتم.

انتهای پیام/

منبع: تسنیم


addup.center