اعتراضات کارگران آمازون نتیجه داد اما این کافی نیست :جهان - تلکسیران
گوش به زنگگوش به زنگ

اعتراضات کارگران آمازون نتیجه داد اما این کافی نیست


جف بزوس بابت افزایش حداقل دستمزد نیروهای کار این شرکت به ساعتی 15 دلار، شایسته تقدیر و ستایش نیست زیرا 15 دلار، به میزان دستمزد کافی برای این کارگران حتی نزدیک هم نیست.

اعتراضات کارگران آمازون نتیجه داد اما کافی نیست

اعتراضات کارگران آمازون نتیجه داد اما کافی نیست

فردریک داگلاس، یکی از رهبران مبارزه با نابرابری و برده‌داری ۱۶۱ سال پیش گفت:

قدرت هیچ‌چیز به شما نمی‌دهد مگر آنکه از آن بخواهید.

هفته گذشته شرکت آمازون در واکنش به فشارهای سیاسی سازمان‌یافته و رو به افزایش، اعلام کرد که حداقل دستمزد نیروهای کار این شرکت را در آمریکا و انگلستان از ساعتی ۱۲ دلار به ۱۵ دلار افزایش می‌دهد.

این تصمیم درحالی از سوی آمازون گرفته شد که از ماه‌ها پیش، این شرکت شهرت بدی درباره شرایط کار کارگران و کارمندان پیدا کرد. کارگران آمریکایی بارها در فضاهای عمومی درباره تنبیه شدن درصورت پایین بودن سرعت کار، میزان بالای جراحات ناشی از کار، و وجود یک ذهنیت سلسله مراتبی کارفرما-کارگری در بخش انبار صحبت کردند. یک روزنامه‌نگار بریتانیایی، برای ۶ ماه بعنوان کارگر برای این شرکت کار کرد و کتابی درباره آمازون در بریتانیا نوشت که در خود وبسایت آمازون هم پر فروش شد. کتابی که در بخشی از آن درباره اجبار کارگران به ادرار کردن بطری‌های شیشه‌ای و نرخ بسیار بالای افسردگی در میان آن‌ها پرداخته شده است.

در ماه ژوئن، کارگران آمازون در آلمان، لهستان و اسپانیا در اعتراض به شرایط کاری خود دست به اعتصاب زدند. در آمریکا، برنی سندرز نیز از شرکت شکایت کرد که با بدلیل پایین بودن پرداختی‌هایش به نیروهای کار خود، بسیاری از آن‌ها به کمک‌های رفاهی عمومی از جمله یارانه مسکن و کوپن غذا وابسته هستند. حالا آمازون هم به همان ۱۵ دلاری راضی شده است که پیش‌تر، مبارزات و اعتراضات کارگران علیه دستمزد پایین مک دونالد و دیگر شرکت‌ها روی آن دست گذاشته بودند.

طبیعتا، مدیران آمازون تلاش می‌کردند صحبت‌ها درباره اعتراضات را کنار بگذارند و از «روشنفکری در تجارت» سخن بگویند. بزوس از «شنیدن انتقادها و رهبری جریان جدید» صحبت کرد و چند چهره میلیاردر نیز در رسانه‌ها از «حرکت هوشمندانه آمازون و حرکت به سوی آمریکای واقعا بزرگ» گفتند. همه این تعریف و تمجیدها درحالی بیان می‌شود که ساخت سیاسی پشت شرکت آمازون، بابت این دست و دلبازی‌ نسبت به کارگران، ۱ تریلیون دلار به مدیران شرکت از جمله بزوس پاداش دادند. کسی که ثروت خالص‌اش در حال حاضر ۱۵۰ میلیارد دلار است.

این افزایش حداقل دستمزد اگرچه نتیجه فشارهای مستمر بر مدیران است اما چنانچه روابط عمومی آمازون تلاش دارد نشان دهد، یک تغییر فوق العاده به شمار نمی‌آید. در بسیاری از ایالت‌های کم‌درآمد مثل کنتاکی و کارولینای جنوبی، این افزایش دستمرد نهایتا ممکن است ۲ تا ۳ دلار در ساعت صورت گیرد.  در عین حال با یک محاسبه ساده می‌توان فهمید که حداقل دستمزد ۱۵ دلار برای ۳۵۰ هزار نیروی کار آمازون، حدودا کمتر از یک دهم از یک درصد ثروت خالص این شرکت را شامل می‌شود. سهمی بسیار بسیار ناچیز!

 

بیشتر بخوانید:

 

اما موضوع صرفا دستمزد و دریافتی‌ها نیست. یکی از کارگران آمازون می‌گوید با اینکه این افزایش دستمرزد صورت گرفته اما کارگرها بابت قانون تنبیه بابت سرعت پایین کار، «از شرکت متنفرند. آدم احساس می‌کند که تبدیل به یک برده شده است». او می‌گوید فشار زیادی که برای یک سطح ناممکنی از کارآمدی روی کارگران وجود دارد، و برخورد فاقد احترام سرپرست‌ها، آسیب‌های جسمی زیاد هنگام کار و فرسودگی مداوم نیروهای انسانی، مسائلی هستند که بیش از هرچیز دیگری خشم کارگران را برمی‌انگیزند.

تمام این مشکلات، ریشه مشترکی دارند: یک مدل تجاری که از کارگران می‌خواهد که به سطح غیرانسانی از کار و استثمار تن بدهند. برخلاف اروپا که کارگران آمازون دارای اتحادیه‌های صنفی هستند و تجمع‌هایی را برگزار می‌کنند و تا حدی دستاوردهایی به کف می‌آورند، کارگران آمریکایی این شرکت هنوز نتوانسته‌اند در قالبی متشکل شوند.

آیا تن دادن مدیرها به فشارها و افزایش دستمزد، می‌تواند راهی برای تشکل‌یابی این کارگران باز کند؟

نباید فراموش کرد که صد سال پیش و در طول شکل‌گیری اقتصاد تولیدی مثل صنایع آهن و الکتریکی، سال‌ها مبارزه و اعتصاب به رهبری سوسیالیست‌ها و رادیکال‌ها صورت گرفت تا دستاوردهایی چون اتحادیه صنفی، امنیت شغلی، حقوق کار، حداقل دستمزد و امتیازات دیگر برای کارگران بدست آمد. حتی در سال ۲۰۱۲ وقتی تعدادی از کارگران فست فود در شهر نیویورک پلاکاردهایی را حمل می‌کردند که بر حق تشکیل اتحادیه صنفی و حداقل دستمزد ۱۵ دلاری تاکید می‌کرد،

بسیاری از چهره‌های سیاسی و اقتصادی می‌گفتند:

چه درخواست غیرواقع‌بینانه‌ای!

و حالا با وجود همه این دستاوردها، ۸۰ درصد کارگران تمام‌وقت آمریکا می‌گویند که دخل و خرج‌شان یکی است، ۷۱ درصد مقروض هستند، و بسیاری از آن‌ها پس اندازی ندارند که بتوانند هزینه مشکلات مسکن یا بیماری را پرداخت کنند. بسیاری از این کارگران، همین حالا هم ساعتی ۱۵ دلار دستمزد می‌گیرند و نمی‌توانند به راحتی زندگی کنند.

پس وقت آن رسیده که هدف و خواسته را بالاتر از این درنظر گرفت تا بتوان به شرایط کار بی‌رحمانه کارگران پایان داد و حق، امنیت و قدرت را نصیب تمام کارگران کرد.

منبع: jacobinmag.com